(Βλαχοκερασιά, Αρκαδίας 1937 – 28 Οκτωβρίου 2020)
Γεννημένος στη Βλαχοκερασιά, Αρκαδίας, το 1937, είναι το δεύτερο παιδί σε μια οικογένεια με πέντε παιδιά. Οι γονείς του, Πέτρος Ν. Πετρόπουλος και Αιμιλία Βασ. Πατσιλίβα, ήταν αγρότες. Τελείωσε τη στοιχειώδη εκπαίδευση στο 6-τάξιο δημοτικό της Βλαχοκερασιάς. Μετά από ένα έτος φοίτησης στο Β/ Γυμνάσιο της Τρίπολης, μετανάστευσε στις ΗΠΑ (το 1951) όπου ολοκλήρωσε τις δευτεροβάθμιες σπουδές του (Wheeling, W. VA.). Απέκτησε το πανεπιστημιακό του πτυχίο (B.Sc.) στη Ψυχολογία και το μεταπτυχιακό του (Μ.Α.), στην Κοινωνική Ψυχολογία, από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο. Τέλος, απέκτησε το διδακτορικό του (Ph.D.), στην Κοινωνιολογία και Πολιτισμική Ανθρωπολογία, από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Κεντάκυ (Lexington). Θέμα της διδακτορικής του διατριβής ήταν «η κοινωνική κινητικότητα, η ασυμφωνία μεταξύ των δεικτών στάτους, η εθνοτική περιθωριοποίηση και οι στάσεις των Ελληνο-Αμερικανών» έναντι των Εβραίων και Μαύρων» Τα «υποκείμενα» της έρευνας ήταν δεύτερη γενιά Ελληνο-Αμερικανοί από το Σινσιννάτι, Οχάιο. Με το πέρας των διδακτορικών του σπουδών, δίδαξε τα μαθήματα της Κοινωνιολογίας, Κοινωνικών Προβλημάτων, Δια-ομαδικών Σχέσεων και Μαζικής Συμπεριφοράς σε Πανεπιστήμια των Μεσοδυτικών Πολιτειών (Central State University, Wilberforce, Ohio; Eastern Kentucky University, Richmond, Kentucky; and Indiana/Purdue University, Indianapolis) πριν από την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1979.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, εργάστηκε για αρκετά χρόνια ως επιστημονικός συνεργάτης και ερευνητής στη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού, επικεντρώνοντας τα ενδιαφέροντά του στην επανένταξη των ομογενών στην ελληνική κοινωνία. Μεταξύ του 1989 και του 2006, όταν συνταξιοδοτήθηκε, εργάστηκε ως Σύμβουλος Κοινωνιολογίας στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας (τμήματα Δευτεροβάθμιας, Ερευνών και Αξιολόγησης), όπου ήταν υπεύθυνος για την ανάπτυξη του προγράμματος σπουδών για το μάθημα της Κοινωνιολογίας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Το βιβλίο Κοινωνιολογίας που χρησιμοποιείται στα Λύκεια γράφτηκε υπό την επιστημονική εποπτεία του.
Το 1992, ίδρυσε το «Κέντρο Ερευνών Εκτάκτων Αναγκών» (Κ.ΕΡ.Ε.Α.), μια διεπιστημονική, μη-κερδοσκοπική εταιρεία, με αντικείμενο τις κοινωνικές και μαζικές καταστροφές. Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του (1992-2005), το Κέντρο πραγματοποίησε διάφορα ερευνητικά προγράμματα με θέμα τις κοινωνικές επιπτώσεις των σεισμών, παρείχε συμβουλές στην πολιτεία για την οργάνωση της πολιτικής προστασίας, συμμετείχε σε διμερή ερευνητικά προγράμματα για την μείωση των επιπτώσεων των σεισμών, διοργάνωσε διεθνή εργαστήρια για την ψυχο-κοινωνική απόκριση σε μαζικές καταστροφές και ενήργησε για την συγκρότηση ερευνητικού δικτύου καταστροφών και κοινωνικών κρίσεων.
Με την ιδιότητά του ως Συμβούλου στη Γενική Γραμματεία Αποδήμου Ελληνισμού, ως Επιστημονικού Υπεύθυνου του Κέντρου Ερευνών Εκτάκτων Αναγκών και ως Συμβούλου Κοινωνιολογίας στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, διεξήγαγε και/ή συμμετείχε σε διάφορα ερευνητικά προγράμματα. Τα προγράμματα χρηματοδοτήθηκαν από το Συμβούλιο της Ευρώπης, τον Οργανισμό Αντισεισμικού Σχεδιασμού και Προστασίας (ΟΑΣΠ), τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας και το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας της Τουρκίας και τα Κοινοτικό Πλαίσια Στήριξης της Ε.Ε. (ΙΙ και ΙΙΙ). Τα ερευνητικά προγράμματα είχαν ως αντικείμενο (α) την μετανάστευση (β) τις κοινωνικές επιπτώσεις των σεισμών του Πύργου (1993) και της Πάρνηθας (1999) (γ) τη μείωση των επιπτώσεων των σεισμών στ’ αστικά κέντρα της Ελλάδας και της Τουρκίας (δ) τη σχολική βία (εκφοβισμό) και την ανάπτυξη ενός πολυδύναμου εκπαίδευσης για την αντιμετώπιση των σεισμών. Προϊόν των σχετικών ερευνών ήταν μια σειρά από δημοσιεύσεις (μονογραφίες και επιστημονικά άρθρα) στους τομείς της μετανάστευσης, πολιτικής προστασίας, κοινωνικών επιπτώσεων των σεισμών, σχολικής βίας (εκφοβισμού), και εκπαίδευσης για τους σεισμούς.
Εκτός από τις δημοσιεύσεις του σε άλλα επιστημονικά έντυπα, ο ίδιος ίδρυσε και επιμελήθηκε περιοδικά και ηλεκτρονικά δελτία, τα οποία πρόσφεραν μια διέξοδο για άλλους επιστήμονες. Ήταν ιδρυτής και πρώτος συντάκτης του «Ζουρνάλ της Ελληνικής Διασποράς» (Journal of the Hellenic Diaspora) (1973-1979) πριν από τη μεταφορά του στον εκδοτικό οίκο «Pella Publishers». Επίσης, ήταν ιδρυτής και συντάκτης του διγλώσσου ηλεκτρονικού δελτίου «Κινδυνογράφος» (Emergencies Bulletin) του «Κέντρου Ερευνών Εκτάκτων Αναγκών» και πρώτος συντάκτης του ηλεκτρονικού δελτίου του «Δικτύου Ερευνών Συγκρούσεων, Καταστροφών και Κοινωνικών Κρίσεων” (1999-2005) (www.dcscrn.org).
Πρώην μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (1982-1991), έχει επίσης υπηρετήσει ως Εθνικός Ανταποκριτής στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης με αντικείμενο τις μεταναστευτικές ροές της Ελλάδας (1985-1989, 1996-2001), ως Σύνδεσμος της Ελλάδας στον ΟΗΕ με αντικείμενο τη Διεθνή Δεκαετία για την Μείωση των Επιπτώσεων των Φυσικών Καταστροφών (1994-1995) και ως Πρόεδρος της Επιτροπής Αντι-σεισμικής Κοινωνικής Άμυνας και Εκπαίδευσης του ΟΑΣΠ. Με την ιδιότητά του ως Εθνικός Ανταποκριτής στον Ο.Ο.Σ.Α., συνέταξε πολυάριθμες ετήσιες εκθέσεις για την κατάσταση των μεταναστευτικών ροών στην Ελλάδα.
Ήταν ιδρυτικό μέλος κα πρώτος Πρόεδρος του «Ελληνικού Κοινωνιολογικού Συλλόγου» (αργότερα μετονομάστηκε σε «Σύλλογος Ελλήνων Κοινωνιολόγων», ιδρυτικό μέλος της «Ευρωπαϊκής Ένωσης Κοινωνιολόγων», ιδρυτικό μέλος και πρώτος Συντονιστής του «Ερευνητικού Δικτύου Ερευνών Καταστροφών και Κοινωνικών Κρίσεων» της «Ευρωπαϊκής Ένωσης Κοινωνιολόγων» (DSCRN) (1999-2005) και μέλος της «Ερευνητικής Επιτροπής Καταστροφών» της «Διεθνούς Ένωσης Κοινωνιολόγων». Διαδραμάτισε πρωταρχικό ρόλο στην ίδρυση του «Ελληνικού Κοινωνιολογικού Συλλόγου» και του «Δικτύου Ερευνών Καταστροφών και Κοινωνικών Κρίσεων».
Κατά τη περίοδο 2000-2012, δραστηριοποιήθηκε στην διοργάνωση διεθνών συνδιασκέψεων, σεμιναρίων κα εργαστηρίων. Με την ιδιότητά του Συντονιστή του «Διεθνούς Ερευνητικού Δικτύου Καταστροφών και Κοινωνικών Κρίσεων» (1999-2005), διοργάνωσε συνεδρίες στο πλαίσιο των ανά διετία συνεδρίων της “Ευρωπαϊκής Ένωσης Κοινωνιολόγων” Επιπλέον, διοργάνωσε τρεις συνδιασκέψεις \εργαστήρια, με την ιδιότητα του Διευθύνοντος Συμβούλου του Κ.ΕΡ.Ε.Α. ή Συμβούλου του «Δικτύου Ερευνών Καταστροφών και Κοινωνικών Κρίσεων». Το πρώτο, «Ευρωπαϊκό Εργαστήριο για την Ψυχο-κοινωνική Απόκριση σε Μαζικές Καταστροφές» έλαβε χώρα στις 19-21 Μαρτίου 2004 (Ανώτατη Σχολή Δημόσιας Υγείας, Αθήνα) και πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας του Βελγίου. Το δεύτερο, “The TENTS-TP on Traumatic Stress: Train the Trainers Program” (14-15 Απριλίου 2011, Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής) πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το «The European Network for Traumatic Stress» (TENTS). Το τρίτο, «Η Κρίση Χρέους στην Ευρωζώνη: Κοινωνικές Επιπτώσεις», έλαβε χώρα στις 13-14 Σεπτεμβρίου (Λέσβο) σε συνεργασία με το Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστήμιου του Αιγαίου.
Την τελευταία περίοδο (2012 και μετά), συνέχισε τις επιστημονικές του δραστηριότητες με την ενεργό συμμετοχή του στα συνέδρια της «Ευρωπαϊκής Ένωσης Κοινωνιολόγων» και την έκδοση των πρακτικών της συνδιάσκεψης που πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη το 2012 (“The Debt Crisis in the Eurozone: Social Impacts”, 2014). Επιπλέον, πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Εταιρείας Ψυχο-Κοινωνικής Παρέμβασης σε Καταστάσεις Μαζικών Καταστροφών». Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια έκανε στροφή στα τοπικά και τον περισσότερο χρόνο του τον αφιέρωσε στην ανάπτυξη του Ψηφιακού Μουσείου Βλαχοκερασιάς.
In Memoriam
από: ΣΤΕΡΤΣΟΣ Χαράλαμπος
«Νίκος Π. Πετρόπουλος 1937-2020
Ο Νίκος Πετρόπουλος, πρώτος πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Κοινωνιολόγων το 1984, ήταν για μας τότε, τους πρώτους φοιτητές του Τμήματος Κοινωνιολογίας ένας άξιος άνθρωπος ,σεμνός, με ήθος, χαμηλούς τόνους, εργατικός, παραγωγικός στη δουλειά του κι ανήσυχος για την Επιστήμη και τα προβλήματα το Κλάδου μας.
Καταπιάστηκε με πολλά θέματα και τολμώ να πω ότι μαζί με τον Νίκο Φακιολά ήταν οι άνθρωποι που ενδιαφέρθηκαν και εργάστηκαν συστηματικά και με συνέπεια στο χρόνο για το Σύλλογο Ελλήνων Κοινωνιολόγων και τα δικαιώματά μας.
Υπάρχουν πολλές στιγμές που τον θυμάμαι άοκνο και ειλικρινή να μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις του, να μας ενώνει και να προτείνει λύσεις.
Ηταν αγαπητός σε όλους και γι αυτό και οι συνάδελφοι τον τίμησαν με τον σεβασμό τους.
Στο μακρύ διάστημα της φιλιας μας κατάλαβα πόσο εξαίρετη ψυχή είχε, «Βλαχοκερασίτικη» και πόσο αυθεντικός άνθρωπος ήταν σε όλα του. Αισθάνομαι τυχερός για τις στιγμές που μοιράστηκα μαζί του.
Κρατώ το ήθος, την σεμνότητά του αλλά και την αθόρυβη παραγωγική και δημιουργική προσφορά του.
Νίκο, φίλε μου, καλό ταξίδι……»
Post a comment